Caen pedras en Compostela,
están feridas pero ledas de existir.
Viven pendulando dun ceo chamado amor,
absurda palabra do home soñador.
Badaladas de ledicia,
cheiro acedo de camiños sen baleirar.
¿Libre pensador? Mente en desorde.
Souben de sobra a tua estratexia,
as tuas carantoñas de neno parvo
que xoga a ser astro.
Mais os astro no caen coma pedras,
non caen, non caen...
están feridas pero ledas de existir.
Viven pendulando dun ceo chamado amor,
absurda palabra do home soñador.
Badaladas de ledicia,
cheiro acedo de camiños sen baleirar.
¿Libre pensador? Mente en desorde.
Souben de sobra a tua estratexia,
as tuas carantoñas de neno parvo
que xoga a ser astro.
Mais os astro no caen coma pedras,
non caen, non caen...
Die
0 comentarios:
Publicar un comentario
Plasma e firma